Τραίνα

Μη με ρωτάς αν έρχομαι συχνά.

Τη γειτονιά σου τη περπατάω πάντα.

Τη στοιχειώνουν τα βήματά μου.

Τα βήματα που χάνονται όταν ξημερώνει και ξυπνάς.

Χάνονται σαν τ’ αποτυπώματα πάνω στην άμμο

που τα παίρνει ο παγωμένος άνεμος της ερήμου.

Χάνονται γιατί είναι βήματα ονείρου.

Νεράιδα που σε επισκέπτεται τα βράδια είναι η σκέψη μου για σένα.

  

Μη με ρωτάς λοιπόν αν έρχομαι στη γειτονιά σου.

 Πες μου μόνο πως θα το ‘θελες κι εγώ τα εισιτήρια απ' τα τραίνα

θα ρίξω στη γη.

Θα τα κάνω δρόμο που οδηγεί στην αγκαλιά σου.

Και θα το δεις, είναι τόσα πολλά αυτά τα μικρά και μαγικά χαρτάκια που ζωγραφίζουν το χαμόγελο στο πρόσωπό μου.

Είναι τόσα πολλά, που ακόμη και τώρα αν τα σκορπίσω στο σκούρο χαλί του άδειου μου δωματίου, μπορώ να σε αγγίξω.

Είμαι εκεί. Απλά με φέρνει ο δρόμος μου. Δε μπορώ να στρίψω πουθενά.

Κοιτάω στο τέρμα. Στο τέρμα που στέκεσαι.

Το παράθυρο

Κάθομαι στο μικρό μου δωμάτιο.

Ανοίγω το παράθυρό μου και αφήνω το κρύο να το γεμίσει.

Είναι αναζωογονητικός ο αέρας. Είναι φρέσκος. Ξεκουράζει τα μάτια μου που

καίνε και το μυαλό μου που ‘ναι θολό.

Ύστερα από ώρες διαβάσματος...

Σε σκέφτομαι.

Παίζει αυτό το τραγούδι που ακούσαμε μαζί ένα Σάββατο στο Λονδίνο.

Σε θυμάμαι στο παράθυρό σου να στέκεσαι. Καπνίζεις.

Έχεις τα χέρια σου κρεμασμένα έξω απ’ αυτό.

Κοιτάς πότε κάτω στο δρόμο τους περαστικούς και τα αυτοκίνητα και

πότε πιό ψηλά, τη γέφυρα, τα σύννεφα, τον ορίζοντα.

Και εγώ χάνομαι στο βλέμμα σου.

Έχει το χρώμα του νερού αυτό το βλέμμα.

Το χρώμα της θάλασσας, αυτής που τόσο μου λείπει.

Μου λείπεις.

Ένα απέραντο γαλάζιο! Να τι λείπει απ’ τη ζωή μου!  

Σ' ένα θέατρο μέσα μου λες...



Και τι δε θα ‘δινα το πρωϊνό τραγούδι σου να ξανακούσω



Μια μέρα θα σε συναντήσω σ’ ένα στρογγυλό κτίριο, κόκκινο και φτιαγμένο απο βελούδο. Γεμάτο μουσική θα είναι. Μα εσύ δε θα μου μιλήσεις. Ή καλύτερα δεν θα μου πεις κάτι που θα θέλω να ακούσω, κάτι σημαντικό, κάτι που θα κάνει τη καρδιά μου να φτερουγίσει και να μεταμορφωθεί σε νότα που πλανάται στον αέρα του θεάτρου. Εγώ θα σε κοιτάζω και θα κρέμομαι από τα χείλη σου. Τα λόγια σου θα γίνουν μουσικές νότες στον αέρα και θα ενωθούν με τα δικά μου. Θα γελάσουμε, θα χορέψουμε, θα χειροκροτήσουμε τον ίδιο καλλιτέχνη- τον έρωτα. Αυτόν που με τόση μανία με πλήγωσε και με άφησε να αιμορραγώ. Κι όμως, θα ζήσουμε μια στιγμή μαζί, μια απ’ αυτές τις στιγμές που έπειτα από χρόνια θα σου θυμίζω και θα χαμογελάς. Θα χαμογελάς γιατί δεν ήξερες...ενώ τότε θα ξέρεις, πως ότι κι αν έγινε, ότι κι αν γίνει, εγώ ήμουν το πλάσμα που σ’αγάπησε χωρίς να πραγματικά να σε ξέρει.

Με γλυκό κρασί θα γίνω Αργοναύτης να 'ρθω να σε βρω...

Η ευτυχία, Το χρήμα και οι Μεταπτυχιακές Σπουδές

Οι μεταπτυχιακές σπουδές δεν είναι τίποτα παρά η αγορά ενός ανώτερου εκαιδευτικού τίτλου η οποία έχει επιβληθεί από τον ανταγωνιστικό χώρο εργασίας.

Είναι όμως το χρήμα, η ενέργεια, τα ψυχικά αποθέματα και ο χρόνος που ξοδεύει κανείς μέσα σε ένα-δύο χρόνια στην Αγγλία ικανά να εξαγοράσουν την ευτυχία; Είναι η ευτυχία κάτι που εξαγοράζεται; Τί είναι η ευτυχία τελικά;;; Το να φτιάχνεις χρωματιστά βαρκάκια (προσοχή όχι βρακάκια) και να τα ρίχνεις σε μια λιμνούλα βροχής, είναι ευτυχία. Κάτι έδωσες, κάτι πήρες. Υπάρχει ένα λεπτό νήμα μεταξύ ευτυχίας και αναγκαιότητας για επιβίωση. Τί μπορεί να κάνει κανείς όταν δίνει μα δε παίρνει ή όταν θέλει να δώσει και δε μπορεί;;; Φτιάχνω ένα βαρκάκι κόκκινο και το ρίχνω στη λίμνη.

http://www.youtube.com/watch?v=cjRw9bff1JA

Is it A difficult queSt fOr you lamb to love the lioN?  

A lion-hearted girl I must become before the sacrifice.

Midas is a king and holds me so tight.

Who is the lamb and who is the lion?

力and weakness.

Too controversial together, too conventional apart.

But WE can be extraordinary together than ordinary apart. The, believes not to geography, or time, or convictions, or crime.

Will is the weapon and love is the fight.

Use the weapon, win the fight.

No convictions, no crime. No earth, no time. 

You found a girl

http://www.youtube.com/watch?v=Uhgo11KokxE

In the forest of life you search for a bird.

The magnificent moment which changes your life.

It is a bird’s singing, this moment of yours, that makes you feel calm.

It transfers you to a world without noise. Peace. Serenity.

Unfortunately, the bird’s singing silents in your ears by a passing car.

However, you can always remember the song.

Bring it back in your head.

Listen it again travelling from your brain into your ears and then in your heart.

Thereupon, let the heart do what it ONLY knows how to do.

The song is being transmitted to all of your body organs through your veins and your blood.

You’ve found the bird.

You’ve listened to the song.

Keep the tune - Forget me not.